چطور به انگلیسی دستورالعمل ساده بدهیم؟ از First تا Finally

فرض کنید می‌خواهید به همکلاسی‌تان بگویید چگونه تکلیف را در یک فایل آماده کند. اگر همهٔ کارها را در یک جملهٔ بلند بگویید، ممکن است ترتیبشان را گم کند. در انگلیسی می‌توانید هر مرحله را با یک فعل روشن آغاز کنید و با First، Next، Then و Finally مسیر را نشان دهید. این الگو هم در کلاس به کار می‌آید و هم برای توضیح کارهای روزمره.

الگوی کوتاه برای گفتن مراحل یک کار

ابتدا نتیجهٔ کار را در ذهن مشخص کنید. سپس آن را به چند قدم واقعی و قابل انجام بشکنید. برای هر قدم از ساختار «واژهٔ ترتیب + فعل ساده + ادامهٔ جمله» استفاده کنید. در دستور مستقیم معمولاً فاعل you گفته نمی‌شود: Open the file. یعنی «فایل را باز کن». اگر مخاطب چند نفر باشد نیز همین شکل فعل به کار می‌رود.

یک نمونهٔ کامل: First, open the document. Next, write your name. Then, answer the questions. Finally, check your answers. ترجمه: «اول سند را باز کن. بعد نامت را بنویس. سپس به سؤال‌ها جواب بده. در پایان پاسخ‌هایت را بررسی کن.» هر جمله تنها یک کار اصلی دارد؛ شنونده مجبور نیست چند دستور را هم‌زمان به خاطر بسپارد.

First، Next، Then و Finally چه فرقی دارند؟

First آغاز کار را مشخص می‌کند. Next یعنی مرحلهٔ بعد؛ Then هم ادامهٔ توالی را نشان می‌دهد. در بسیاری از دستورالعمل‌های کوتاه می‌توانید برای مرحله‌های میانی از هر دو استفاده کنید، اما لازم نیست در هر جمله همهٔ این واژه‌ها را تکرار کنید. Finally نشانهٔ مرحلهٔ آخر است.

مثلاً برای فرستادن یک پیام کوتاه بگویید: First, read the message. Next, write a short reply. Finally, send it. اگر تنها سه مرحله دارید، نیازی نیست به زور Then را هم اضافه کنید. هدف، روشن شدن ترتیب است، نه پر کردن یک فرمول ثابت. توضیح گرامر Cambridge دربارهٔ Next و راهنمای واژه‌های پیونددهندهٔ Cambridge نیز همین نقش ترتیب‌دهی را شرح می‌دهند.

جملهٔ امری را مؤدبانه و دقیق بسازید

فعل را در شکل ساده بیاورید: write، listen یا check. بعد از واژهٔ ترتیب، مکث کوتاه یا ویرگول کمک می‌کند شنونده مرحله‌ها را جدا کند. برای دستور منفی از Don't پیش از فعل استفاده کنید: Don't close the page yet. اگر با همکلاسی یا غریبه صحبت می‌کنید، please می‌تواند لحن را نرم‌تر کند: First, please write your name.

جملهٔ First, to open the file. به‌عنوان دستور مستقل طبیعی نیست؛ فعل امری را مستقیم بگویید: First, open the file. همین‌طور «مرحلهٔ آخر» را با Finally مشخص کنید، نه با جمله‌ای مبهم که شنونده نداند کار تمام شده یا نه. راهنمای Cambridge دربارهٔ جمله‌های امری ساختار پایه را توضیح می‌دهد.

دو موقعیت کاربردی: کلاس و خانه

در کلاس، برای توضیح یک تمرین گروهی می‌توانید بگویید: First, read the question. Next, discuss it with your partner. Then, write one answer. Finally, share it with the class. یعنی اول سؤال را بخوانید، بعد درباره‌اش با هم‌گروهی گفت‌وگو کنید، سپس یک پاسخ بنویسید و در پایان آن را با کلاس در میان بگذارید.

در خانه، هنگام توضیح آماده‌کردن یک میز کار، جمله‌ها می‌توانند این‌قدر ساده باشند: First, clear the desk. Then, put your notebook on it. Finally, turn on the lamp. برای تمرین، خودتان یکی از کارهای واقعی امروز را انتخاب کنید. اگر دستورها را از حفظ نمی‌شنوید، از طرف مقابل بخواهید یک مرحله را دوباره بگوید؛ مقالهٔ چطور در کلاس انگلیسی درخواست تکرار کنیم برای همین موقعیت مفید است.

چطور مطمئن شویم مخاطب ترتیب را فهمیده است؟

پس از گفتن چند مرحله، یک سؤال کوتاه بپرسید: Is that clear? یا What should you do first? اگر خودتان شنونده هستید، با What should I do next? مرحلهٔ بعد را روشن کنید. این سؤال‌ها به‌ویژه وقتی کار عملی است، از اشتباه در ترتیب جلوگیری می‌کنند. لازم نیست دستورها را پیچیده‌تر کنید؛ کلمه‌های دقیق و مکث کوتاه اغلب از جمله‌های طولانی مؤثرترند.

تمرین کوتاه با پاسخ

می‌خواهید به دوستی بگویید عکس تکلیفش را بفرستد. این چهار کار را به ترتیب در چهار جملهٔ انگلیسی بنویسید: ۱) دفتر را باز کن؛ ۲) از صفحه عکس بگیر؛ ۳) عکس را بررسی کن؛ ۴) آن را بفرست. از واژه‌های ترتیب و فعل امری استفاده کنید. ابتدا خودتان پاسخ را بلند بگویید و بعد نمونهٔ زیر را بخوانید.

پاسخ پیشنهادی: First, open your notebook. Next, take a photo of the page. Then, check the photo. Finally, send it. در این پاسخ، it به عکس اشاره می‌کند. اگر احتمال ابهام وجود دارد، در مرحلهٔ آخر به‌جای آن the photo بگویید. حالا همین الگو را برای کاری که واقعاً بلد هستید تکرار کنید؛ برای ادامهٔ تمرین‌های مکالمه و گرامر کاربردی، بخش انگلیسی عمومی ۲۰مو را ببینید.