رسیدن به مقصد در انگلیسی؛ تفاوت سه فعل پرکاربرد

می‌خواهید به دوستی بگویید «به مدرسه رسیدم» یا «بالاخره به شهر رسیدیم». سه فعل arrive، reach و عبارت get to می‌توانند به رسیدن مربوط باشند، اما واژهٔ پس از آنها را یکسان نمی‌چینیم. تفاوت اصلی برای زبان‌آموز در حرف اضافه است: arrive at/in، reach + place و get to + place. با چند موقعیت واقعی می‌توانید این الگوها را بدون حفظ‌کردن جمله‌های طولانی یاد بگیرید.

arrive: برای مقصد مناسب at یا in را انتخاب کنید

اگر مقصد را نقطه یا مکانی مانند ایستگاه و ساختمان می‌بینید، معمولاً arrive at به کار می‌رود: We arrived at the station at eight. اگر دربارهٔ شهر یا کشور حرف می‌زنید، معمولاً arrive in می‌گویید: They arrived in Shiraz yesterday. در راهنمای Cambridge Grammar Today دربارهٔ arrive نیز برای ساختمان یا نقطه at و برای شهر یا کشور in آمده است.

اشتباه رایج arrive to the station است. اگر منظور رسیدن به ایستگاه باشد، arrive at the station بنویسید. برای شهر هم arrive in Tehran را تمرین کنید. همیشه به نوع مقصد نگاه کنید؛ فقط ترجمهٔ فارسی «به» را به to تبدیل نکنید.

reach: مقصد بلافاصله پس از فعل می‌آید

با reach برای معنی «به مقصد رسیدن»، معمولاً حرف اضافه‌ای پیش از نام مقصد لازم نیست: We reached the museum before noon. یا She reached the airport on time. صفحهٔ الگوی reach در Cambridge به‌صراحت هشدار می‌دهد که در این معنی، reach to the hotel ساختار معمول درستی نیست و reach the hotel باید به کار رود.

گاهی reach در جمله بر رسیدن پس از مسیری طولانی یا دشوار تأکید می‌کند، اما این یک قانون اجباری برای همهٔ جمله‌ها نیست. After a long walk, we reached the village. نمونه‌ای طبیعی است. هنگام نوشتن، اول از همه به ساختار توجه کنید: بعد از فعل، خودِ مقصد می‌آید.

get to: عبارت روزمره برای رسیدن

در گفت‌وگوی روزمره می‌توانید بگویید I got to school early. یعنی زود به مدرسه رسیدم. What time did you get to the library? هم دربارهٔ زمان رسیدن به کتابخانه می‌پرسد. در این ساختار، to را پیش از مقصد نگه دارید. راهنمای Cambridge دربارهٔ get و go توضیح می‌دهد که get در چنین موقعیتی بر رسیدن تأکید دارد، در حالی که go بیشتر خودِ رفتن را بیان می‌کند.

این دو جمله را مقایسه کنید: I went to the library at four. می‌تواند زمان رفتن به کتابخانه را بیان کند؛ I got to the library at four. روشن‌تر می‌گوید ساعت چهار به آنجا رسیدم. برای سؤال «چه ساعتی رسیدی؟»، انتخاب فعلِ مربوط به رسیدن به مخاطب کمک می‌کند.

با home چه اتفاقی می‌افتد؟

home در این ساختارها رفتار ویژه‌ای دارد. می‌گوییم I arrived home late. و I got home late.، بدون at یا to پیش از home. Cambridge نیز arrive home را بدون حرف اضافه ثبت کرده است. جملهٔ I reached home late. نیز قابل‌فهم است، اما برای گفتار روزمرهٔ ساده، got home اغلب انتخاب روانی است.

پس سه عبارت را جدا تمرین کنید: arrive at school، get to school و reach school؛ اما با home، arrive home و get home. این تفاوت را با ساختن دو جمله دربارهٔ مسیر واقعی روز خودتان تثبیت کنید.

یک مقصد، سه جملهٔ درست

برای یک ایستگاه، هر سه فعل را می‌توان در جملهٔ درست آورد: We arrived at the station at nine.، We reached the station at nine. و We got to the station at nine. هر سه رسیدن را بیان می‌کنند، اما حرف اضافه و لحنشان فرق دارد. برای انتخاب سریع، اگر reach را برمی‌گزینید، to را حذف کنید؛ اگر get را برمی‌گزینید، to را نگه دارید؛ و با arrive، نوع مقصد را برای at یا in بسنجید.

اگر می‌خواهید پیش از رسیدن، مسیر را از کسی بپرسید، مقالهٔ آدرس پرسیدن به انگلیسی موقعیت دیگری را تمرین می‌کند. آنجا هدف گرفتن راهنمای مسیر است؛ اینجا هدف بیان زمان و محلِ رسیدن است.

تمرین کوتاه با پاسخ

جای خالی را پر کنید: ۱) We arrived ___ the airport early. ۲) They arrived ___ Isfahan on Friday. ۳) She reached ___ the museum before us. ۴) I got ___ home at six. ۵) What time did you get ___ school? برای بعضی جای خالی‌ها باید هیچ واژه‌ای ننویسید.

پاسخ‌ها: ۱) at برای فرودگاه به‌عنوان نقطهٔ مقصد؛ ۲) in برای شهر؛ ۳) هیچ‌چیز، چون reach the museum بدون حرف اضافه است؛ ۴) هیچ‌چیز، چون get home می‌گوییم؛ ۵) to، چون get to school ساختار عادی است. برای تمرین بیشتر، سه مقصد از زندگی خود انتخاب کنید و هر بار یک جمله با یکی از این فعل‌ها بنویسید. در بخش انگلیسی عمومی ۲۰مو نیز می‌توانید نمونه‌های مرتبط دیگری برای جمله‌سازی پیدا کنید.